Dlaczego Słowacki wzbudza w nas zachwyt i miłość? (...) Dlatego, panowie, że Słowacki wielkim poetą był! - Witold Gombrowicz, Ferdydurke, 1938

Twórczość Słowackiego

Niedoceniany i zwalczany przez Adama Mickiewicza, doczekał się uznania w okresie modernizmu. Jako liryk zasłynął pieśniami odwołującymi się do źródeł ludowych oraz liryką patriotyczną. Był poetą nastrojów, mistrzem operowania słowem. Obok Cypriana Kamila Norwida jest największym z mistyków polskiej poezji. Stworzył oryginalne wielkie dramaty: "Kordiana" 1834, "Balladynę" 1834, wyd. 1839, "Horsztyńskiego" 1835, poemat miłosny "W Szwajcarii" 1835-36, poematy prozą "Anhelli" 1838, Genezis z ducha. Modlitwa 1844, poematy: "Ojciec zadżumionych" 1839 i "Wacław" 1839, dramaty: "Lilla Weneda" 1839 i "Mazepa" 1839, poemat dygresyjny "Beniowski" 1841, dramaty: "Sen srebrny Salomei" 1843, "Ksiądz Marek" 1843, "Fantazy" 1845-46. Jednak szczyt jego poetyckiego geniuszu stanowi cykl tajemniczych liryków genezyjskich, gdzie daje wykładnię swojego systemu filozoficznego - ewolucji świata od materii do czystego ducha (poemat "Król-Duch" 1845-1849). Niesamowitym spełnionym proroctwem Słowackiego stał się jego wiersz "Pośród niesnasków Pan Bóg uderza..." 1848, który wielokrotnie przywoływał sam Jan Paweł II.

Inne ważne dzieła: